Reflection for Monday February 2 Feast of the Presentation of the Lord: Luke 2:22-40

Gospel: Luke 2:22-40

When the days were completed for their purification according to the law of Moses. Mary and Joseph took Jesus up to Jerusalem to present him to the Lord. Just as it is written in the law of the Lord, every male that opens the womb shall be consecrated to the Lord. And to offer the sacrifice of a pair of turtledoves or two young pigeons, in accordance with the dictate in the law of the Lord.  

Now there was a man in Jerusalem whose name was Simeon. This man was righteous and devout, awaiting the consolation of Israel, and the Holy Spirit was upon him. It had been revealed to him by the Holy Spirit that he should not see death before he had seen the Christ of the Lord.   

He came in the Spirit into the temple; and when the parents brought in the child Jesus to perform the custom of the law in regard to him, he took him into his arms and blessed God, saying: “Now, Master, you may let your servant go  in peace, according to your word, for my eyes have seen your salvation, which you prepared in the sight of all the peoples: a light for revelation to the Gentiles, and glory for your people Israel.”  

The child’s father and mother were amazed at what was said about him; and Simeon blessed them and said to Mary his mother, “Behold, this child is destined for the fall and rise of many in Israel, and to be a sign that will be contradicted —and you yourself a sword will pierce—so that the thoughts of many hearts may be revealed.”  

There was also a prophetess, Anna, the daughter of Phanuel, of the tribe of Asher. She was advanced in years, having lived seven years with her husband after her marriage, and then as a widow until she was eighty-four. She never left the temple, but worshiped night and day with fasting and prayer. And coming forward at that very time, she gave thanks to God and spoke about the child to all who were awaiting the redemption of Jerusalem. 

When they had fulfilled all the prescriptions of the law of the Lord, they returned to Galilee, to their own town of Nazareth. The child grew and became strong, filled with wisdom; and the favor of God was upon him.

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told about a dying man who had one fervent wish before he died. His deepest longing was to see Jesus in the flesh and to speak with Him, even if only for a brief moment. Sadly, his wish was never fulfilled, for he died without seeing Jesus. This story invites us to reflect and ask ourselves: Is there a “magic word” that allows us to see Jesus? Is there a secret that enables us to encounter Him in our lives?

When the Child Jesus was brought into the temple to be presented to the Lord, it was in fulfillment of Jewish law, which required that a child be brought to the temple forty days after birth to be offered to God. This ordinary act of obedience became a sacred moment where heaven gently touched earth.

In our Gospel, we meet a holy man named Simeon, who also had one fervent wish before he died—to see the Messiah. Simeon was greatly blessed, for he not only saw the Child Jesus but also held Him tenderly in his arms. Was this encounter a matter of chance? Was Simeon simply fortunate to be in the right place at the right time? No. Luck had nothing to do with it. As the Gospel tells us, Simeon was a righteous and devout man, one who lived in faithful obedience and constant hope.

Simeon wholeheartedly strove to follow the teachings of his faith. Because of this, God—through the Holy Spirit—granted him the rare and precious grace of seeing and embracing the Child Jesus before his death. What a beautiful way to leave this world! Is this not also our deepest desire—that before our final breath, we may see Jesus and feel His loving presence as He gently leads us home?

When people approach the end of their lives, we often hear them say that they see their departed loved ones waiting for them. Rarely do we hear someone say that they see Jesus standing beside them. And yet, through the life of Simeon, we are shown that seeing Jesus is not reserved for the fortunate few—it is a grace prepared for hearts that are ready.

Through Simeon, we discover the path, the “secret” if we may call it, to encountering Jesus—not only at the hour of our death, but even now in our daily lives. We are called to live righteously. We are invited to become devout and faithful followers of Christ, allowing the Holy Spirit to shape our hearts, our choices, and our way of living.

If our life were to end now, would our hearts be ready to recognize Jesus when He comes to meet us? Are we living in such a way that, like Simeon, we may joyfully behold the Lord—not only at the end of our journey, but in every moment of our lives? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Lunes Pebrero 2 Kapistahan ng Pagdadala kay Hesus na Panginoon sa Templo: Lucas 2:22-40

Mabuting Balita: Lucas 2:22-40

Nang dumating ang araw ng paglilinis sa kanila, ayon sa Kautusan ni Moises, si Jesus ay dinala ng kanyang mga magulang sa Jerusalem upang iharap sa Panginoon, sapagkat ayon sa Kautusan, "Ang bawat panganay na lalaki ay nakatalaga sa Panginoon." At naghandog sila, ayon sa hinihingi ng Kautusan ng Panginoon: "Mag-asawang batu-bato, o dalawang inakay na kalapati."

May isang tao noon sa Jerusalem, ang pangala'y Simeon. Matapat at malapit sa Diyos ang lalaking ito at naghihintay sa katubusan ng Israel. Sumasakanya ang Espiritu Santo na nagpahayag sa kanya na hindi siya mamamatay hangga't hindi niya nakikita ang Mesias na ipinangako ng Panginoon.

Sa patnubay ng Espiritu, pumasok siya sa templo. At nang dalhin doon ng kanyang mga magulang ang sanggol na si Jesus upang gawin ang hinihingi ng Kautusan, siya'y kinalong ni Simeon.

Ito'y nagpuri sa Diyos, na ang wika, "Kunin mo na Panginoon ang iyong abang alipin, Ayon sa iyong pangako, Yamang nakita na ng aking mga mata ang iyong tagapagligtas, Na inihanda mo para sa lahat ng bansa: Liwanag itong tatanglaw sa mga Hentil, At magbibigay-karangalan sa iyong bayang Israel."

Namangha ang ama't ina ng sanggol dahil sa sinabi ni Simeon tungkol sa kanya. Binasbasan sila ni Simeon, at sinabi kay Maria, "Tandaan mo, ang batang ito'y nakatalaga sa ikapapahamak o ikaliligtas ng marami sa Israel, isang tanda mula sa Diyos ngunit hahamakin ng marami kaya't mahahayag ang kanilang iniisip. Dahil diyan, ang puso mo'y para na ring tinarakan ng isang balaraw."

Naroon din sa templo ang isang propetang babae na ang ngala'y Ana, anak ni Fanuel na mula sa lipi ni Aser. Siya'y napakatanda na. Pitong taon lamang silang nagsama ng kanyang asawa, nang siya'y mabalo, at ngayon, walumpu't apat na taon na siya. Lagi siya sa templo at araw gabi'y sumasamba sa Diyos sa pamamagitan ng pag-aayuno at pananalangin.

Lumapit siya nang oras ding iyon at nagpasalamat sa Diyos. Nagsalita rin siya tungkol kay Jesus sa lahat ng naghihintay sa pagpapalaya ng Diyos sa Jerusalem. Nang maisagawa nila ang lahat ng bagay ayon sa Kautusan, bumalik na sila sa kanilang bayan, sa Nazaret, Galilea. Ang bata'y lumaking malakas, marunong at kalugud-lugod sa paningin ng Diyos.

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang lalaking nasa huling sandali ng kanyang buhay. Mayroon siyang isang taimtim na kahilingan bago siya pumanaw—ang makita si Hesus nang personal at makausap Siya, kahit sa sandaling panahon lamang. Sa kasamaang-palad, hindi natupad ang kanyang kahilingan sapagkat siya’y namatay nang hindi Siya nakita. Dahil dito, tayo’y inaanyayahang magnilay: Mayroon bang mahiwagang salita upang makita natin si Hesus? Mayroon bang lihim upang tunay nating makatagpo ang Panginoon?

Nang dalhin ang Sanggol na si Hesus sa templo upang iharap sa Panginoon, ito’y alinsunod sa Kautusang Hudyo na nag-uutos na ang isang sanggol ay iharap sa Diyos apatnapung araw matapos ipanganak. Ang karaniwang gawaing ito ng pagsunod ay naging isang banal na sandali kung saan ang langit at lupa ay nagtagpo.

Sa ating Mabuting Balita, ay may isang banal na tao na nagngangalang Simeon. Tulad ng lalaking nasa kuwento, mayroon din siyang isang taimtim na hangarin bago siya mamatay—ang makita ang Mesiyas. Pinagpala si Simeon sapagkat hindi lamang niya nakita ang Sanggol na si Hesus, kundi kanyang niyakap at hinawakan Siya sa kanyang mga bisig.

Ito ba’y dahil lamang sa swerte? Nagkataon lamang ba na siya’y nasa tamang lugar at tamang oras? Hindi. Walang kinalaman ang swerte sa kanyang pagtatagpo sa Banal na Mag-anak. Ayon sa Mabuting Balita, si Simeon ay isang taong matuwid at maka-Diyos.

Buong puso niyang sinikap na isabuhay ang kanyang pananampalataya. Dahil dito, ipinagkaloob ng Diyos, sa pamamagitan ng Espiritu Santo, ang isang bihira at napakagandang biyaya—ang makita at makarga ang Sanggol na si Hesus bago siya pumanaw.

Napakagandang paraan ng pagpanaw! Hindi ba’t ito rin ang minimithi ng ating mga puso—na bago ang ating huling hininga, ay makita natin si Hesus at maramdaman ang Kanyang mapagmahal na presensya habang tayo’y pauwi na sa kaharian ng Ama?

Kapag ang isang tao ay nalalapit na sa kamatayan, madalas nating marinig na sinasabi niyang nakikita na niya ang kanyang mga mahal sa buhay na nauna nang pumanaw. Bihira nating marinig na sinasabi niyang si Hesus ang kanyang nakikita.

Gayunman, sa buhay ni Simeon, ipinapakita sa atin na ang pagkakita kay Hesus ay hindi lamang para sa iilan, kundi isang biyayang inihahanda ng Diyos para sa mga pusong handang tumanggap sa Kanya.

Sa buhay ni Simeon, natutuklasan natin ang landas—ang “lihim,” kung maaari nating tawagin—upang makatagpo si Hesus, hindi lamang sa oras ng ating kamatayan kundi maging sa ating pang-araw-araw na pamumuhay. Tayo ay tinatawagan na mamuhay nang may katuwiran. Inaanyayahan tayong maging tapat at debotong mga tagasunod ni Kristo, hinahayaan ang Espiritu Santo na hubugin ang ating mga puso, mga pasya, at buong buhay.

Kung tayo’y haharap sa kamatayan ngayon, handa ba ang ating mga puso na makilala at salubungin si Hesus? Nabubuhay ba tayo sa paraang tulad ni Simeon—na sa bawat araw ng ating buhay, ay namumuhay tayong handang masilayan ang Panginoon kapag Siya’y dumating? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for February 1 Fourth Sunday in Ordinary Time: Matthew 5:1-12a

Gospel: Matthew 5:1-12a

When Jesus saw the crowds, he went up the mountain, and after he had sat down, his disciples came to him. He began to teach them, saying: 

“Blessed are the poor in spirit, for theirs is the Kingdom of heaven. Blessed are they who mourn, for they will be comforted.

Blessed are the meek, for they will inherit the land. Blessed are they who hunger and thirst for righteousness, for they will be satisfied.

Blessed are the merciful, for they will be shown mercy. Blessed are the clean of heart, for they will see God.

Blessed are the peacemakers, for they will be called children of God.

Blessed are they who are persecuted for the sake of righteousness, for theirs is the Kingdom of heaven.

Blessed are you when they insult you and persecute you and utter every kind of evil against you falsely because of me.

Rejoice and be glad, for your reward will be great in heaven.”

+ + + + + + +

Reflection:

What are the Beatitudes all about?

The Beatitudes are not merely words to be admired; they are a way of life that Jesus lovingly offered to His disciples—and to all of us. They gently lead us toward humility and invite us into a life of total dependence on God.

As we pause and look honestly at our own lives, we are invited to ask ourselves: Do we truly live with humility and trust in the Lord?

When we choose humility, we draw closer to God, surrendering our plans, struggles, and desires to His loving will. When we place our full dependence on Him, we learn to put God above all else, trusting not in our own strength but in His faithfulness to bring our hopes and endeavors to fulfillment.

We are called to let go of our selfish and self-centered ways, for these paths lead only to emptiness, misery, and spiritual desolation. Instead, we are invited to humbly embrace the Beatitudes of Jesus, knowing that they point us toward true freedom, lasting joy, and the promise of salvation.

As we journey through our daily lives, the Beatitudes challenge us to choose humility over pride, trust over self-reliance, and surrender over control.

Are we ready to allow these teachings of Jesus to shape our hearts, transform our choices, and lead us more fully into the life God desires for us? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Pebrero 1 Ikaapat na Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 5:1-12a

Mabuting Balita: Mateo 5:1-12a

Noong panahong iyon, nang makita ni Hesus ang napakakapal na tao, umahon siya sa bundok. Pagkaupo niya’y lumapit ang kanyang mga alagad, at sila’y tinuruan niya ng ganito: 

“Mapalad ang mga aba na wala nang inaasahan kundi ang Diyos, sapagkat makakasama sila sa kanyang kaharian.” “Mapalad ang mga nahahapis sapagkat aaliwin sila ng Diyos.”

“Mapalad ang mga mapagkumbaba, sapagkat tatamuhin nila ang ipinangako ng Diyos.” 

“Mapalad ang mga nagmimithing makatupad sa kalooban ng Diyos, sapagkat ipagkakaloob sa kanila ang kanilang minimithi.” “Mapalad ang mga mahabagin, sapagkat kahahabagan sila ng Diyos.” 

“Mapalad ang mga may malinis na puso, sapagkat makikita nila ang Diyos.” “Mapalad ang mga gumagawa ng daan sa ikapagkakasundo, sapagkat sila’y ituturing ng Diyos na mga anak niya.” 

“Mapalad ang mga pinag-uusig dahil sa kanilang pagsunod sa kalooban ng Diyos, sapagkat makakasama sila sa kanyang kaharian.” 

“Mapalad kayo kapag dahil sa aki’y inaalimura kayo ng mga tao, pinag-uusig at pinagwiwikaan ng lahat ng uri ng kasamaan na pawang kasinungalingan. Magdiwang kayo at magalak, sapagkat malaki ang inyong gantimpala sa Langit.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano nga ba ang kahulugan ng mga Mapapalad?

Ang mga Mapapalad ay hindi lamang mga salita; ito ay isang paraan ng pamumuhay na buong pagmamahal na ibinigay ni Hesus sa Kanyang mga alagad—at sa ating lahat. Inaanyayahan tayo nito sa landas ng kababaang-loob at ganap na pagtitiwala sa Diyos.

Sa ating paghinto at tapat na pagtingin sa ating sariling buhay, tayo ay inaanyayahang magtanong: Namumuhay ba tayo nang may kababaang-loob at tunay na pagtitiwala sa Panginoon?

Kapag pinili natin ang pagpapakumbaba, mas napapalapit tayo sa Diyos at buong pagpapasakop na iniaalay sa Kanya ang ating mga plano, paghihirap, at mga hangarin. Kapag lubos tayong umaasa sa Kanya, natututo tayong unahin ang Diyos higit sa lahat, hindi ang ating sariling lakas kundi ang Kanyang katapatan ang ating pinagtitiwalaan sa katuparan ng ating mga pag-asa at pagsusumikap.

Tayo ay tinatawag na talikuran ang ating makasarili at makasentro-sa-sariling mga gawi, sapagkat ang mga ito’y nagdadala lamang ng kawalan ng saysay, pagdurusa, at espirituwal na kawalan. Sa halip, inaanyayahan tayong buong kababaang-loob na yakapin ang mga sinasabi ni Hesus patungkol sa mga Mapapalad. Sapagkat dito natin matatagpuan ang tunay na kalayaan, pangmatagalang kagalakan, at ang landas tungo sa kaligtasan.

Sa ating araw-araw na paglalakbay, hinahamon tayo ng mga Mapapalad na piliin ang pagpapakumbaba kaysa kayabangan, pagtitiwala kaysa pag-asa sa sarili, at ganap na pagpapasakop kaysa pagnanais na gawin ang gusto natin.

Handa ba tayong pahintulutan ang mga turo ni Hesus na hubugin ang ating puso, baguhin ang ating mga pasiya, at akayin tayo sa buhay na ninanais ng Diyos para sa ating lahat? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for Saturday January 31 Memorial of Saint John Bosco, Priest: Mark 4:35-41

Gospel: Mark 4:35-41

On that day, as evening drew on, Jesus said to his disciples: “Let us cross to the other side.” Leaving the crowd, they took Jesus with them in the boat just as he was. And other boats were with him. A violent squall came up and waves were breaking over the boat, so that it was already filling up.  

Jesus was in the stern, asleep on a cushion. They woke him and said to him, “Teacher, do you not care that we are perishing? He woke up, rebuked the wind, and said to the sea, “Quiet! Be still! The wind ceased and there was great calm. Then he asked them, “Why are you terrified? Do you not yet have faith?” They were filled with great awe and said to one another, “Who then is this whom even wind and sea obey?”

+ + + + +  + +

Reflection:

Do we carry something in our hearts today that quietly troubles us? Perhaps a worry we cannot name, a burden we have not shared, or a fear we try to hide. We need not be overly anxious, for even these moments can become a test—and a strengthening—of our faith in the Lord. We are gently invited to trust Him more deeply, remembering that He is a faithful God who will never forsake us.

When Jesus allowed His disciples to pass through a violent storm, was He simply testing their faith? In that moment, their fear revealed how fragile their trust still was. Yet Jesus calmed the raging winds and waves, not only to still the storm, but to assure them that He remained in complete control. Even in chaos, His presence was enough.

We, too, will face storms in our lives. Some are loud and visible, while others are silent and hidden deep within our hearts. The question is not whether storms will come, but how we choose to face them. Do we allow these storms to overwhelm us and rob us of peace? Do we let them disrupt our daily lives and weaken our hope? Or do we strive to remain calm, trusting that the Lord is with us even in the fiercest moments?

Faith calls us to choose calm over panic, trust over fear. We can remain steadfast because Jesus is with us—today, tomorrow, and always. We believe that He will take care of the storms we are facing now and those we have yet to encounter.

Oftentimes, we are easily shaken by life’s storms because our faith is still growing. We tend to rely more on ourselves than on God. Yet if we learn to trust the Lord more than our own limited understanding, and if we place our confidence in His infinite wisdom, our hearts will begin to change.

Then we will truly discover how mighty and powerful Jesus is. We will realize that the Good Lord is more than enough to overcome every storm that enters our lives. Thus, we are called to surrender fully, to trust completely, and to rest in the assurance that God is at work—even when the storm is still raging.

When fear rises and faith is tested, will we choose to trust the One who calms the storm—or will we continue to doubt even while He is in our boat? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Sabado Enero 31 Paggunita kay San Juan Bosco, pari: Marcos 4:35-41

Mabuting Balita: Marcos 4:35-41

Noong araw na iyon, habang nagtatakip-silim na, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, "Tumawid tayo sa ibayo." Kaya't iniwan nila ang mga tao, at sumakay sa bangkang kinalululanan ni Jesus upang itawid siya. May kasabay pa silang ibang mga bangka. Dumating ang malakas na unos. Hinampas ng malalaking alon ang bangka, anupa't halos mapuno ito ng tubig.  

Si Jesus nama'y nakahilig sa unan sa may hulihan ng bangka at natutulog. Ginising siya ng mga alagad, "Guro," anila, "di ba ninyo alintana? Lulubog na tayo!" Bumangon si Jesus at iniutos sa hangin, "Tigil!" At sinabi sa dagat, "Tumahimik ka!" Tumigil ang hangin at tumahimik ang dagat.  

Pagkatapos, sinabi niya sa mga alagad, "Bakit kayo natatakot? Wala pa ba kayong pananampalataya?" Sinidlan sila ng matinding takot at panggigilalas, at nagsabi sa isa't isa, "Sino nga kaya ito, at sinusunod maging ng hangin at ng dagat?"

+ + + + + + +

Repleksyon:

Mayroon ba tayong dinadala sa ating mga puso na mabigat na alalahanin? Isang alalahaning hindi masabi, isang sugat na pilit tinatago, o isang takot na patuloy nating kinikimkim.

Hindi tayo dapat labis na mag-alala, sapagkat maging ang mga sandaling ito ay maaaring maging pagsubok—at pagpapalalim—ng ating pananampalataya sa Panginoon. Inaanyayahan tayong magtiwala nang mas lubos sa Kanya, sapagkat Siya ay tapat at hindi Niya tayo kailanman pababayaan.

Nang pahintulutan ni Hesus na danasin ng Kanyang mga alagad ang isang mabagsik na unos, sinusubok lamang ba Niya ang kanilang pananampalataya? Sa sandaling iyon, nahayag ang kanilang pangamba at kahinaan ng kanilang pagtitiwala. Ngunit pinatahimik ni Hesus ang nagngangalit na hangin at alon, hindi lamang upang pahupain ang unos, kundi upang ipaalala sa kanila na Siya ang may ganap na kapangyarihan sa lahat ng bagay. Kahit sa gitna ng kaguluhan, sapat ang Kanyang presensya.

Tayo man ay dadaan sa mga unos ng buhay. May mga unos na lantad at malakas, at mayroon ding mga unos na tahimik at nakatago sa kaibuturan ng ating puso. Hindi ang tanong kung darating ba ang unos, kundi kung paano natin ito haharapin. Hahayaan ba nating manaig ang takot at panghinaan tayo ng loob?

Papayagan ba nating agawin ng mga unos ang ating kapayapaan at sirain ang takbo ng ating pang-araw-araw na buhay? O pipiliin nating manatiling panatag, sapagkat alam nating kasama natin ang Panginoon?

Inaanyayahan tayo na piliin ang kapanatagan sa halip na pangamba, at ang pagtitiwala sa halip na takot. Maaari tayong manatiling matatag sapagkat si Hesus ay kasama natin—ngayon, bukas, at magpakailanman. Nananampalataya tayo na aalagaan Niya tayo sa mga unos na ating pinagdaraanan ngayon, pati na rin sa mga unos na darating pa.

Kadalasan, tayo ay madaling matinag ng mga unos ng buhay sapagkat kulang pa ang ating pananampalataya. Mas madalas tayong umasa sa ating sarili kaysa sa Diyos. Ngunit kung matututuhan lamang nating magtiwala sa Panginoon nang higit kaysa sa ating limitadong pag-unawa, at ipagkatiwala ang lahat sa Kanyang walang hanggang karunungan, unti-unting babaguhin ng Diyos ang ating mga puso.

Sa gayon, tunay nating matutuklasan kung gaano kamakapangyarihan si Hesus. Mauunawaan natin na ang Mabuting Panginoon ay higit na sapat upang daigin ang anumang unos na dumating sa ating buhay. Kaya’t tayo ay inaanyayahang lubusang sumuko, ganap na magtiwala, at mamahinga sa katiyakang ang Diyos ay patuloy na kumikilos—kahit tila hindi pa humuhupa ang unos.

Kapag sinubok ang ating pananampalataya at bumabalot ang takot sa ating mga puso, pipiliin ba nating magtiwala sa Panginoong nagpapatahimik ng unos—o mananatili tayong nag-aalinlangan kahit alam nating Siya ay kasama natin sa ating bangka? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 30 Friday of the Third Week in Ordinary Time: Mark 4:26-34

Gospel: Mark 4:26-34

Jesus said to the crowds: "This is how it is with the Kingdom of God; it is as if a man were to scatter seed on the land and would sleep and rise night and day and the seed would sprout and grow, he knows not how. Of its own accord the land yields fruit, first the blade, then the ear, then the full grain in the ear. And when the grain is ripe, he wields the sickle at once, for the harvest has come."  

He said, "To what shall we compare the Kingdom of God, or what parable can we use for it? It is like a mustard seed that, when it is sown in the ground, is the smallest of all the seeds on the earth. But once it is sown, it springs up and becomes the largest of plants and puts forth large branches, so that the birds of the sky can dwell in its shade."

With many such parables he spoke the word to them as they were able to understand it. Without parables he did not speak to them, but to his own disciples he explained everything in private.

+ + + + +  + +

Reflection:

Do we realize that God has scattered the seeds of faith in our hearts?

Our knowledge of God always begins with a small seed quietly planted in our minds and hearts. When we were young, we already knew that there is a God, yet we did not fully understand who He is or what role He plays in our lives. As we grow and mature, we slowly begin to nurture this seed—by thinking more deeply about God, by attending Holy Mass, by reading the Scriptures, and by learning more about our faith through the many means available to us.

As we do these things, the small seed that God has planted in us begins to grow. Little by little, God becomes the stronghold of our lives. He becomes our safe refuge—the One we turn to in times of distress, confusion, doubt, and weakness. In Him, we find not only shelter, but also strength, peace, and hope.

Yet, not all of us nurture this seed of faith, and not all of us choose to seek refuge in God. Many of us, at times, look for comfort in our vices or in other people. But sooner or later, we discover that the refuge they offer is short-lived and passing. The only refuge that lasts forever is God. All other refuges fade with time and fail us when we need them most.

What, then, is our part in this divine work of God’s scattering of seeds? Our part is to help these seeds grow—not only in our own hearts, but also in the hearts of our brothers and sisters. We do this by sharing what we know about God, by living out His teachings in our daily lives, and by encouraging others to read the Scriptures and to attend Holy Mass.

And so, we are invited to ask ourselves: Are we truly nurturing the seed of faith that God has planted in our hearts—and are we helping it grow in others, or are we letting it wither away?-Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Enero 30 ng Ikatlong Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 4:26-34

Mabuting Balita: Marcos 4:26-34

Noong panahong iyon, Sinabi ni Jesus sa mga tao, "Ang paghahari ng Diyos ay maitutulad sa isang naghahasik ng binhi sa kanyang bukid. Pagkatapos niyon, magpapatuloy siya sa kanyang pang araw-araw na gawain, tutubo at lalago ang binhi nang hindi niya nalalaman kung paano. 

Ang lupa'y siyang nagpapasibol at nagpapabunga ng mga pananim: usbong muna, saka uhay na pagkatapos ay mahihitik sa mga butil. Pagkahinog ng mga butil, agad itong ipagagapas sapagkat dapat ng anihin."  

"Sa ano natin ihahambing ang paghahari ng Diyos?" sabi pa ni Jesus. "Anong talinghaga ang gagamitin natin upang ilarawan ito? Tulad ito ng butil ng mustasa na siyang pinakamaliit sa lahat ng binhi. Kapag natanim at lumago, ito'y nagiging pinakamalaki sa lahat ng puno ng gulay; nagkakasanga ito nang malalabay, anupat ang mga ibon ay nakapamumugad sa mga sanga nito."   

Ang Salita'y ipinangaral ni Jesus sa kanila sa pamamagitan ng maraming talinghaga tulad nito, ayon sa makakaya ng kanilang pang-unawa. Hindi siya nangaral sa kanila nang hindi gumagamit ng talinghaga; ngunit ipinaliwanag niya nang sarilinan sa kanyang mga alagad ang lahat ng bagay.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Alam ba natin na ikinalat na ng Diyos ang mga binhi ng pananampalataya sa ating mga puso?

Ang ating pagkakilala sa Diyos ay laging nagsisimula sa isang munting binhi na tahimik na itinatanim sa ating isipan at puso. Noong tayo’y bata pa, karamihan sa atin ay alam na may Diyos, ngunit hindi pa natin lubos na nauunawaan kung sino Siya at kung ano ang Kanyang papel sa ating buhay.

Habang tayo’y lumalago at nagkakaedad, unti-unti nating inaalagaan ang binhing ito—sa pamamagitan ng mas malalim na pagninilay tungkol sa Diyos, sa pagdalo sa Banal na Misa, sa pagbabasa ng Banal na Kasulatan, at sa patuloy na pag-aaral ng ating pananampalataya.

Sa pagdaan ng panahon ang maliit na binhing itinanim ng Diyos sa atin ay nagsisimulang lumago. Unti-unti, nagiging sandigan ng ating buhay ang Diyos. Siya ang nagiging ating kanlungan—ang ating takbuhan sa oras ng pagsubok, pagkalito, pagdududa, at kahinaan. Sa Kanya, hindi lamang tayo nakakahanap ng kanlungan, kundi pati ng lakas, kapayapaan, at pag-asa.

Gayunman, hindi lahat sa atin ay inaalagaan ang binhi ng pananampalataya, at hindi rin lahat sa atin ay pinipiling sa Diyos sumandig. Marami sa atin, kung minsan, ay naghahanap ng aliw sa bisyo o sa kapwa-tao. Ngunit kalaunan, natutuklasan nating panandalian at lumilipas ang kanlungang naibibigay nila. Ang tanging kanlungang nananatili magpakailanman ay ang Diyos. Ang lahat ng iba pang ating sinasandigan ay kumukupas at nawawala sa paglipas ng panahon.

Ano nga ba ang ating bahagi sa banal na gawaing ito ng Diyos ng paghahasik ng mga binhi? Ang ating bahagi ay tulungan ang mga binhing ito na lumago—hindi lamang sa ating mga puso, kundi pati sa puso ng ating mga kapatid.

Magagawa natin ito sa pamamagitan ng pagbabahagi ng ating nalalaman tungkol sa Diyos, sa pagsasabuhay ng Kanyang mga aral sa ating araw-araw na pamumuhay, at sa paghihikayat sa iba na basahin ang Banal na Kasulatan at dumalo sa Banal na Misa.

At kaya, tayo ay inaanyayahang tanungin ang ating mga sarili: Inaalagaan ba natin ang binhi ng pananampalatayang itinanim ng Diyos sa ating mga puso—at tinutulungan ba natin itong lumago sa puso ng iba, o hinahayaan na lamang ba natin itong matuyo at mamatay? —Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 29 Thursday of the Third Week in Ordinary Time: Mark 4:21-25

Gospel: Mark 4:21-25

Jesus said to his disciples, “Is a lamp brought in to be placed under a bushel basket or under a bed, and not to be placed on a lampstand? For there is nothing hidden except to be made visible; nothing is secret except to come to light. Anyone who has ears to hear ought to hear.

He also told them, “Take care what you hear. The measure with which you measure will be measured out to you, and still more will be given to you. To the one who has, more will be given; from the one who has not, even what he has will be taken away.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we take time to share what we know about God? Do we truly live the faith that He Himself has entrusted to us? Our knowledge of God and our faith in Him are not meant to remain hidden or kept only for ourselves.

They grow, deepen, and blossom when we humbly learn to share them. In fact, we ourselves are transformed when we care enough to witness to what we believe. Yet we must ask: have we really thought of sharing not just ideas about God, but God Himself?

Oftentimes, we hesitate to share God because many people today are no longer centered on Him. The world teaches us to focus on how to earn a living, on material success, and on mere survival.

Little by little, we can forget what truly gives life meaning. But what kind of people are we forming—and what kind of hearts are we shaping—if we allow ourselves and others to become more focused on this world than on God?

In the Gospel, Jesus speaks of a lamp that must not be hidden under a bed, for then it becomes useless. Instead, it is placed on a lampstand so that it may give light, guide those in darkness, and bring wisdom and enlightenment to all who see it.

Our knowledge of God and our faith are the lamps of our lives. They are not meant to be kept in silence or fear. We are called to live them and to share them so that others, too, may walk in the light. Sadly, many people do not come to know God because many of us fail to share and live what we already know about Him.

Therefore, let us bring the lighted lamp of Jesus into our homes, into our friends, and into every place where we are sent. Let us do this not with pride, but with humility, remembering that the light we carry is not our own—it is Christ’s light shining through us.

And so we ask ourselves today: if Christ has already placed His light in our hands, will we finally let it shine for others, or will we continue to keep it hidden? —Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Enero 29 Huwebes ng Ikatlong Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 4:21-25

Mabuting Balita: Marcos 4:21-25

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa mga tao, “Sinisindihan ba ang ilawan para itago sa ilalim ng takalan, o kaya’y sa ilalim ng higaan? Hindi ba upang ilagay sa talagang patungan? Walang natatago na di malalantad at lihim na di mabubunyag. Ang may pandinig ay makinig.” 

At idinugtong pa niya, “Unawain ninyong mabuti ang inyong naririnig. Ang panukat na ginamit ninyo ay siya ring gagamitin sa inyo ng Diyos at higit pa. Sapagkat ang mayroon ay bibigyan pa, ngunit ang wala, kahit ang kakaunting nasa kanya ay kukunin pa.” 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Naglalaan ba tayo ng panahon upang ibahagi ang ating nalalaman tungkol sa Diyos? Isinasabuhay ba talaga natin ang pananampalatayang ipinagkaloob Niya sa atin? Ang ating kaalaman tungkol sa Diyos at ang ating pananampalataya sa Kanya ay hindi dapat itinatago o kinikimkim lamang.

Ang mga ito ay lalong lumalago at lumalalim kapag natututo tayong ibahagi ang mga ito sa iba. Sa katunayan, tayo mismo ay nababago kapag nagmamalasakit tayong magpatotoo sa ating pinaniniwalaan. Ngunit tanungin natin ang ating sarili: naisip na ba talaga nating ibahagi hindi lamang ang mga kaalaman tungkol sa Diyos, kundi ang Diyos mismo?

Madalas tayong nag-aatubiling ibahagi ang Diyos sapagkat marami sa ating panahon ngayon ang hindi na Siya ang sentro ng kanilang buhay. Itinuturo sa atin ng mundo na magpokus sa paghahanap-buhay, sa materyal na tagumpay, sa pagkaganid sa kayamanan at sa pagharap sa araw-araw na pamumuhay.

Unti-unti, nakakalimutan natin kung ano ang tunay na nagbibigay saysay sa buhay. Ngunit anong uri ng mga tao ang ating hinuhubog—at anong uri ng mga puso ang ating binubuo—kung hinahayaan nating mas mahalaga sa atin at sa iba ang mundo kaysa sa Diyos?

Sa Mabuting Balita, nagsalita si Jesus tungkol sa isang ilaw na hindi dapat itinatago sa ilalim ng higaan, sapagkat mawawalan ito ng silbi. Sa halip, ito ay inilalagay sa patungan upang magbigay-liwanag, gumabay sa mga nasa dilim, at maghatid ng karunungan at kaliwanagan sa lahat ng makakakita nito.

Ang ating kaalaman tungkol sa Diyos at ang ating pananampalataya ay ang mga ilaw ng ating buhay. Hindi sila dapat ikubli dahil sa takot o pag-aalinlangan. Tayo ay tinatawag na isabuhay at ibahagi ang mga ito upang ang iba ay makalakad din sa liwanag.

Nakalulungkot isipin na maraming tao ang hindi nakakakilala sa Diyos dahil marami rin sa atin ang hindi nagmamalasakit na ibahagi at isabuhay ang ating nalalaman tungkol sa Kanya.

Kaya, dalhin natin ang nagliliwanag na ilaw ni Jesus sa ating mga tahanan, sa ating mga pamilya, at sa bawat lugar na ating kinaroroonan. Gawin natin ito nang may kababaang-loob, na alalahaning ang liwanag na ating dala ay hindi atin—ito ay liwanag ni Hesus na nagniningning sa pamamagitan natin.

At ngayon, hamunin natin ang ating mga sarili: kung inilagay na ni Cristo ang Kanyang liwanag sa ating mga kamay at puso, hahayaan ba nating magliwanag ito para sa iba, o patuloy pa rin natin itong itatago? —Marino J. Dasmarinas

Reflection for Wednesday January 28 Memorial of Saint Thomas Aquinas, Priest and Doctor of the Church: Mark 4:1-20

Gospel: Mark 4:1-20

On another occasion, Jesus began to teach by the sea. A very large crowd gathered around him so that he got into a boat on the sea and sat down. And the whole crowd was beside the sea on land. And he taught them at length in parables, and in the course of his instruction he said to them,  “Hear this! A sower went out to sow. And as he sowed, some seed fell on the path, and the birds came and ate it up. 

Other seed fell on rocky ground where it had little soil. It sprang up at once because the soil was not deep. And when the sun rose, it was scorched and it withered for lack of roots.  Some seed fell among thorns, and the thorns grew up and choked it and it produced no grain. And some seed fell on rich soil and produced fruit. It came up and grew and yielded thirty, sixty, and a hundredfold. He added, “Whoever has ears to hear ought to hear.” 

And when he was alone, those present along with the Twelve questioned him about the parables. He answered them, “The mystery of the Kingdom of God has been granted to you. But to those outside everything comes in parables, so that they may look and see but not perceive, and hear and listen but not understand, in order that they may not be converted and be forgiven.” 

Jesus said to them, “Do you not understand this parable? Then how will you understand any of the parables? The sower sows the word. These are the ones on the path where the word is sown. As soon as they hear, Satan comes at once and takes away the word sown in them. And these are the ones sown on rocky ground who, when they hear the word, receive it at once with joy. 

But they have no roots; they last only for a time. Then when tribulation or persecution comes because of the word, they quickly fall away. Those sown among thorns are another sort. They are the people who hear the word, but worldly anxiety, the lure of riches, and the craving for other things intrude and choke the word, and it bears no fruit. But those sown on rich soil are the ones who hear the word and accept it and bear fruit thirty and sixty and a hundredfold.”

+ + + + + + +

Reflection:

Are we truly open to hearing and receiving the words of Jesus?

The words of Jesus are the seeds that He lovingly sows in our hearts. We encounter these living words when we open our Bible, when we participate in Holy Mass, and when we listen to or read reflections on the Good News of the Lord Jesus Christ. Each time we hear His word, God is gently at work, inviting us to grow, to change, and to bear fruit.

Yet, if we are honest with ourselves, many of us listen to the Good News most attentively when we are burdened by problems, trials, and worries. We come to God with open hearts when we are in pain, when we are lost, or when we have nowhere else to turn. But once our problems are solved, how often do we slowly drift away again, distancing ourselves from His word—until the next storm comes into our lives?

At times, without realizing it, we treat God like a last resort, a “spiritual emergency tool” that we use only when we are in need. And because of this, the word of God fails to take deep root in our hearts, and we do not become the fruitful followers that Jesus calls us to be.

So how can we become truly fruitful followers of the Lord? We become fruitful when we do not merely hear His word, but when we read it, listen to it, reflect on it, and share it. We become fruitful when we allow the word of God to dwell in our hearts, to shape our thinking, to purify our intentions, and to transform our way of living.

When this happens, we begin to see the world, ourselves, and others with new eyes—eyes formed by the teachings and the love of Jesus. Then we become the rich soil that Jesus speaks of in the Gospel, the soil that receives the seed, allows it to grow, and produces an abundant harvest (Mark 4:20).

We have seen this happen in real life. There are people who allow themselves to be transformed by the seeds—that is, by the words of God. From being bad, they become good. From being irresponsible, they become responsible. From being corrupt, they become upright. What caused such a change? It is not merely human effort. It is because they allowed God’s word to enter their hearts, to take root, and to work quiet but powerful miracles in their lives.

God is still sowing His word in our hearts today. The question is not whether He is giving us His word—the question is whether we are truly making room for it. Will we allow the word of Jesus to remain in us, to change us, and to bear fruit in us? Or will we continue to receive it only when it is convenient or when we are in trouble?

Will we finally allow ourselves to become the good soil, so that our lives may no longer be just hearers of the Word, but living witnesses through whom the Lord can bless others? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Miyerkules Enero 28, Paggunita kay Santo Tomas de Aquino, pari at pantas ng Simbahan: Marcos 4:1-20

Mabuting Balita: Marcos 4:1-20

Noong panahong iyon, muling nagturo si Hesus sa tabi ng Lawa ng Galilea. Pinagkalipumpunan siya ng napakaraming tao, kaya’t lumulan siya sa isang bangkang nasa tubig at doon naupo. Ang karamihan nama’y nasa dalampasigan, nasa gilid na ng tubig. At sila’y tinuruan niya ng maraming bagay sa pamamagitan ng talinhaga.  

Ganito ang sabi niya: “Pakinggan ninyo! May isang magsasaka na lumabas upang maghasik. Sa kanyang paghahasik ay may binhing nalaglag sa daan. Dumating ang mga ibon at tinuka ang mga iyon. 

May binhi namang nalaglag sa kabatuhan. Agad sumibol ang mga iyon, sapagkat manipis lamang ang lupa doon; ngunit nang tumindi ang sikat ng araw, nalanta at natuyo ang mga binhing tumubo, palibhasa’y walang gaanong ugat.  

May binhi namang nalaglag sa dawagan; lumago ang mga dawag at ininis ang mga binhing tumubo kaya hindi nakapamunga. At may binhing nalaglag sa matabang lupa, at ito’y tumbo, lumago, at nag-uhay na mainam – may uhay na tigtatatlumpu, tig-aanimnapu, at tigsasandaan ang butil.” Sinabi pa ni Hesus, “Ang may pandinig ay makinig.”  

Nang nag-iisa na si Hesus, ang ilang nakarinig sa kanya ay lumapit na kasama ang Labindalawa, at hiniling na ipaliwanag ang talinghaga. Sinabi niya, “Sa inyo’y ipinagkaloob na malaman ang lihim tungkol sa paghahari ng Diyos; ngunit sa iba, ang lahat ng bagay ay itinuturo sa pamamagitan ng talinghaga. 

Kaya nga’t, ‘Tumingin man sila nang tumingin ay hindi sila makakita. At makinig man nang makinig ay hindi makaunawa. Kundi gayon, marahil sila’y magbabalik-loob sa Diyos at patatawarin naman niya.’” 

Pagkatapos tinanong sila ni Hesus, “Hindi pa ba ninyo nauunawaan ang talinghagang ito? Paano ninyo mauunawaan ang ibang talinghaga? Ang inihahasik ay ang Salita ng Diyos. Ito ang mga nasa daan, na nahasikan ng Salita: pagkatapos nilang mapakinggan ito, pagdaka’y dumarating si Satanas, at inaalis ang Salitang napahasik sa kanilang puso. 

Ang iba’y tulad naman ng napahasik sa kabatuhan. Pagkarinig nila ng Salita, ito’y agad nilang tinatanggap na may galak. Ngunit hindi naman ito tumitimo sa kanilang puso, kaya’t hindi sila nananatili. Pagdating ng kahirapan o pag-uusig dahil sa Salita, agad silang nanlalamig. 

Ang iba’y tulad ng napahasik sa dawagan. Dininig nga nila ang Salita, ngunit sila’y naging abala sa mga bagay ukol sa mundong ito, naging maibigin sa mga kayamanan, at mapaghangad sa iba pang mga bagay, anupa’t ang Salita’y nawalan na ng puwang sa kanilang mga puso kaya’t hindi sila nakapamunga. 

Ngunit ang iba’y tulad sa binhing napahasik sa matabang lupa: pinakikinggan nila at tinatanggap ang Salita, at sila’y nagsisipamunga – may tigtatatlumpu, may tig-aanimnapu, at may tigsasandaan.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Tayo ba ay tunay na bukas sa pakikinig at pagtanggap sa mga salita ni Jesus? Ang mga salita ni Jesus ay mga binhing Kanyang buong pagmamahal na itinatanim sa ating mga puso. Nasusumpungan natin ang Kanyang mga salita kapag binubuksan natin ang ating Bibliya, kapag nakikibahagi tayo sa Banal na Misa, at kapag nakikinig o nagbabasa tayo ng mga pagninilay tungkol sa Mabuting Balita ng Panginoong Jesus.

Sa bawat pagkakataong marinig natin ang Kanyang salita, ang Diyos ay tahimik ngunit makapangyarihang kumikilos sa ating buhay—inaanyayahan tayong lumago, magbago, at mamunga.

Ngunit kung magiging tapat tayo sa ating sarili, marami sa atin ang nakikinig sa Mabuting Balita nang mas taimtim lamang kapag tayo ay nabibigatan ng mga problema, pagsubok, at alalahanin. Lumalapit tayo sa Diyos kapag tayo ay nasasaktan, nalilito, o wala nang ibang masandalan.

Ngunit kapag naayos na ang ating mga suliranin, ay muli tayong unti-unting lumalayo sa Kanyang salita—hanggang sa dumating na naman ang panibagong bagyo sa ating buhay? Minsan, hindi natin namamalayan, tinatrato natin ang Diyos na para bang huling takbuhan lamang, isang “pang-emergency” na sandalan na ginagamit lang natin kapag tayo ay nangangailangan. Dahil dito, hindi nagkakaroon ng malalim na ugat ang salita ng Diyos sa ating mga puso, at hindi tayo nagiging mabungang tagasunod ni Jesus.

Paano nga ba tayo magiging tunay na mabungang tagasunod ng Panginoon? Nagiging mabunga tayo hindi lamang kapag naririnig ang Kanyang salita, kundi kapag binabasa natin ito, pinakikinggan, pinagninilayan, at ibinabahagi.

Nagiging mabunga tayo kapag hinahayaan nating manahan ang salita ng Diyos sa ating mga puso, hubugin ang ating pag-iisip, linisin ang ating mga hangarin, at baguhin ang ating paraan ng pamumuhay.

Kapag ito ay nangyari, nagsisimula nating makita ang mundo, ang ating sarili, at ang ating kapwa sa pamamagitan ng mga matang hinubog ng mga turo at pag-ibig ni Jesus. At sa gayon, nagiging tayo ang mabuting lupa na binanggit ni Jesus sa Mabuting Balita—ang lupang tumatanggap ng binhi, nagpapalago nito, at nagbubunga nang masagana (Marcos 4:20).

Nakikita natin ito sa tunay na buhay. May mga taong hinahayaan ang kanilang sarili na baguhin ng mga binhi—ibig sabihin, ng mga salita ng Diyos. Mula sa pagiging masama, sila ay nagiging mabuti. Mula sa pagiging iresponsable, sila ay nagiging responsable. Mula sa pagiging tiwali, sila ay nagiging matuwid.

Ano ang dahilan ng ganitong pagbabago? Hindi lamang ito dahil sa lakas ng tao, kundi dahil hinayaan nilang pumasok ang salita ng Diyos sa kanilang mga puso, mag-ugat, at gumawa ng tahimik ngunit makapangyarihang mga himala sa kanilang buhay.

Hanggang ngayon, patuloy na naghahasik ang Diyos ng Kanyang salita sa ating mga puso. Ang tanong ay hindi kung nagbibigay Siya ng Kanyang salita—kundi kung binibigyan ba natin ito ng puwang sa ating buhay.

Pahihintulutan ba natin ang salita ni Jesus na manatili sa atin, baguhin tayo, at mamunga sa ating buhay? O patuloy ba natin itong tatanggapin lamang kapag tayo ay may problema?

Magpapasya na ba tayo ngayon na maging mabuting lupa—upang ang ating buhay ay hindi na lamang tagapakinig ng Salita, kundi maging buhay na patotoo na sa pamamagitan natin ay pagpapalain ng Panginoon ang iba? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 27 Tuesday of the Third Week in Ordinary Time: Mark 3:31-35

Gospel: Mark 3:31-35

The mother of Jesus and his brothers arrived at the house. Standing outside, they sent word to Jesus and called him. A crowd seated around him told him, “Your mother and your brothers and your sisters are outside asking for you.” 

But he said to them in reply, “Who are my mother and my brothers?” And looking around at those seated in the circle he said, “Here are my mother and my brothers. For whoever does the will of God is my brother and sister and mother.”

+ + + + + + +

Reflection:

Would we truly want to be relatives of Jesus?

Jesus gives us a very simple yet demanding requirement to become His brother, sister, and mother: to do the will of God. What does this mean for us? It means that we feed the hungry, help those in need, forgive from the heart, and pray even for those who have hurt us. It means choosing love over resentment, generosity over selfishness, and mercy over judgment. These, and so many other selfless acts, are the paths by which we can truly be called relatives of Jesus.

It all sounds simple when we read it. But when it comes to living it, we realize how challenging it really is. Do we truly feed the hungry, not only with food but also with our compassion? Are we quick to forgive, or do we hold on to our wounds and grudges? Are we genuinely selfless, or do we often choose what is convenient and comfortable for us? The call before us is clear: to live our faith not halfway, not only when it is easy, but to live it to the fullest. This means striving every day to be like Jesus—through our actions, our words, and our way of life.

This is easier said than done. And yet, in His infinite mercy, God never stops giving us chances. Every day, He places us in situations where we can choose love over indifference, humility over pride, and service over self. Each ordinary day becomes a sacred opportunity to live what we have learned from Him and to grow closer to His heart.

The painful reality is that it is not easy to be a relative of Jesus, because many of us still cling to the things that bind us to this world—self-centeredness, arrogance, greed, and many other attitudes that slowly harden our hearts. When we allow these to rule us, we begin to resemble not the family of Christ, but the ways of the evil one.

But all is not lost. As long as we desire to change, grace is at work in us. If we truly want to be relatives of Jesus, we must strive to become more like Him—embracing His humility, imitating His kindness, and living out His countless selfless acts of love. This is not a journey of one day, but a daily conversion of the heart.

So today, as we stand before the Lord and listen again to His invitation, let us ask ourselves with sincerity and courage: Do we really want to be relatives of Jesus—and if so, are we willing to live, love, and give ourselves as He did? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Enero 27 Martes ng Ikatlong Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 3:31-35

Mabuting Balita: Marcos 3:31-35

Noong panahong iyon, dumating ang ina at mga kapatid ni Hesus. Sila’y nasa labas ng bahay at ipinatawag siya. Noon nama’y maraming taong nakaupo sa palibot ni Hesus, at may nagsabi sa kanya, “Nariyan po sa labas ang inyong ina at mga kapatid; ipinatatawag kayo.” 

“Sino ang aking ina at mga kapatid?” ani Hesus. Tumingin siya sa mga nakaupo sa palibot niya at nagwika: “Ito ang aking ina at mga kapatid! Sapagkat ang sinumang tumatalima sa kalooban ng Diyos; ay siya kong ina at mga kapatid.”

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Nais ba talaga nating maging kamag-anak ni Jesus?

May ibinigay sa atin si Jesus na isang napakasimple ngunit napakahirap na kahilingan upang tayo’y maging Kanyang kapatid, ina, at kamag-anak: ang gawin ang kalooban ng Diyos. Ano ang ibig sabihin nito para sa atin? Ibig sabihin nito na pinapakain natin ang mga nagugutom, tinutulungan ang mga nangangailangan, nagpapatawad mula sa puso, at nananalangin maging para sa mga taong nakasakit sa atin.

Ibig sabihin nito ay pinipili natin ang magmahal kaysa magkimkim ng galit, ang maging mapagbigay kaysa maging makasarili, at ang maging maawain kaysa mapaghusga. Sa ganitong mga gawa, at sa marami pang iba, tayo tunay na nagiging kamag-anak ni Jesus.

Madaling basahin at pakinggan ang lahat ng ito, ngunit kapag isinasabuhay na natin, doon natin nararamdaman kung gaano ito kahirap. Talaga bang pinapakain natin ang mga nagugutom—hindi lamang ng pagkain, kundi pati ng malasakit? Tayo ba’y madaling magpatawad, o mas pinipili nating ingatan ang ating mga sugat at hinanakit?

Tunay ba tayong nagiging mapagkawanggawa, o mas madalas nating piliin ang ating sariling kaginhawaan? Malinaw ang paanyaya sa atin: isabuhay ang ating pananampalataya hindi sa kalahati, kundi nang buong-buo. Ibig sabihin nito ay araw-araw nating sikaping tularan si Jesus—sa ating mga gawa, sa ating mga salita, at sa ating buong pamumuhay.

Hindi ito madaling gawin. Ngunit sa Kanyang walang hanggang awa, patuloy tayong binibigyan ng Diyos ng mga pagkakataon. Araw-araw, inilalagay Niya tayo sa mga sitwasyon kung saan maaari nating piliin ang pag-ibig kaysa sa kawalang-pakialam, ang kababaang-loob kaysa sa kayabangan, at ang paglilingkod kaysa sa pansariling interes.

Sa bawat karaniwang araw, binibigyan Niya tayo ng pagkakataong gawing banal ang ating pamumuhay sa pamamagitan ng pagsasabuhay ng ating natutuhan mula sa Kanya.

Ang masakit na katotohanan, hindi madaling maging kamag-anak ni Jesus, sapagkat marami sa atin ang patuloy na nakakapit sa mga bagay na nagbubuklod sa atin sa sanlibutan—pagiging makasarili, kayabangan, kasakiman, at marami pang ugaling unti-unting nagpapatigas ng ating mga puso. Kapag hinayaan nating maghari ang mga ito sa ating buhay, mas nagiging kahawig natin ang mga landas ng masama kaysa ang pamilya ni Cristo.

Ngunit hindi pa huli ang lahat. Hangga’t may hangarin tayong magbago, kumikilos ang biyaya ng Diyos sa ating buhay. Kung tunay nating nais maging kamag-anak ni Jesus, kailangan nating sikaping maging katulad Niya—yakapin ang Kanyang kababaang-loob, tularan ang Kanyang kabutihan, at isabuhay ang Kanyang walang sawang pagmamahal at pag-aalay ng sarili. Hindi ito isang lakbayin na natatapos sa isang araw, kundi isang araw-araw na pagbabalik-loob ng puso.

Kaya ngayon, habang muli nating pinakikinggan ang paanyaya ng Panginoon, tanungin natin ang ating mga sarili nang may katapatan: Nais ba talaga nating maging kamag-anak ni Jesus—at kung oo, handa ba tayong magmahal, maglingkod, at ialay ang ating sarili tulad ng ginawa Niya para sa atin?— Marino J. Dasmarinas